Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae praeposita et reiecta diximus;
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. An dolor longissimus quisque miserrimus, voluptatem non optabiliorem diuturnitas facit? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Age, inquies, ista parva sunt. Duo Reges: constructio interrete. Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. An hoc usque quaque, aliter in vita? Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-; Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio.
Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior;
Ratio quidem vestra sic cogit. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Sed haec omittamus; Sed ad bona praeterita redeamus. Odium autem et invidiam facile vitabis.
Est igitur officium eius generis, quod nec in bonis ponatur nec in contrariis. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant. Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris;
Et nunc quidem quod eam tuetur, ut de vite potissimum loquar, est id extrinsecus; Efficiens dici potest. Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Sed fortuna fortis; Hoc non est positum in nostra actione.
Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare?
Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Pauca mutat vel plura sane; Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Sed tamen intellego quid velit. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia.
Hoc non est positum in nostra actione. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Gerendus est mos, modo recte sentiat.
Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Primum quid tu dicis breve? Id mihi magnum videtur. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare.
Sed tempus est, si videtur, et recta quidem ad me. Ergo in gubernando nihil, in officio plurimum interest, quo in genere peccetur. Prioris generis est docilitas, memoria; Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Istic sum, inquit. Quod eo liquidius faciet, si perspexerit rerum inter eas verborumne sit controversia. Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere. Eadem fortitudinis ratio reperietur. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam;
Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. At, si voluptas esset bonum, desideraret. Cave putes quicquam esse verius. Quare conare, quaeso. Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum.
Sin aliud quid voles, postea.
Sed residamus, inquit, si placet. Conclusum est enim contra Cyrenaicos satis acute, nihil ad Epicurum. Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum. Nam ante Aristippus, et ille melius. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis?
