Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Duo Reges: constructio interrete. Est, ut dicis, inquit; Praeclarae mortes sunt imperatoriae; Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit.
Utilitatis causa amicitia est quaesita. Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Propter nos enim illam, non propter eam nosmet ipsos diligimus. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Nihil sane. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit.
Videsne quam sit magna dissensio? Minime vero istorum quidem, inquit. Quoniam, si dis placet, ab Epicuro loqui discimus. Numquam audivi in Epicuri schola Lycurgum, Solonem, Miltiadem, Themistoclem, Epaminondam nominari, qui in ore sunt ceterorum omnium philosophorum. Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat; Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda. Semper enim ex eo, quod maximas partes continet latissimeque funditur, tota res appellatur.
Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis?
Et nunc quidem quod eam tuetur, ut de vite potissimum loquar, est id extrinsecus; Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Audeo dicere, inquit. Quae cum essent dicta, finem fecimus et ambulandi et disputandi.
Tum mihi Piso: Quid ergo?
Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; A mene tu? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?
Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Quae cum essent dicta, discessimus. Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem.
Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Hic ego: Pomponius quidem, inquam, noster iocari videtur, et fortasse suo iure. Respondeat totidem verbis. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit; Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior;
Tenesne igitur, inquam, Hieronymus Rhodius quid dicat esse summum bonum, quo putet omnia referri oportere? Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Erit enim mecum, si tecum erit. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.
Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Nec vero intermittunt aut admirationem earum rerum, quae sunt ab antiquis repertae, aut investigationem novarum. Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur. Vide, ne etiam menses! nisi forte eum dicis, qui, simul atque arripuit, interficit. Semper enim ex eo, quod maximas partes continet latissimeque funditur, tota res appellatur.
Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Compensabatur, inquit, cum summis doloribus laetitia. Deinceps videndum est, quoniam satis apertum est sibi quemque natura esse carum, quae sit hominis natura. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Ut pulsi recurrant? Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Sed plane dicit quod intellegit. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita? Est autem officium, quod ita factum est, ut eius facti probabilis ratio reddi possit.
